Αντί καλωσορίσματος

Αντί καλωσορίσματος

Τα σπίτια του χωριού γκρεμίστηκαν σχεδόν όλα. Το νεκροταφείο έγινε λέσχη αξιωματικών. Οι στρατιώτες του Αττίλα σεργιανίζουν στα στενά κάποιου τόπου που ονομάζουν “Kirklar”. Από την άλλη οι παππούδες να ζουν με τις φωτογραφίες τους, να κοιτάζουν μιαν άλλη, περασμένη, ζωή μέσα από τις εικόνες. Να κρατούν αεροφωτογραφίες του χωριού που ανακάλυψε κάποιος γνωστός τους και να προσπαθούν να σχηματίσουν νοητικά την τοπογραφία: “Δαμαί ήταν ο καφενές, δαμαί το σκολείον, δαμαί ήταν τα δεντρά του τζυρού μου…”. Και να δείχνουν με το δάχτυλο ένα κενό τοπίο. Ποιο Kirklak; Μόνο Τύμπου ξέρουν. Και Τύμπου ξέρουν τα παιδιά τους, Τύμπου ξέρουν τα εγγόνια τους. Όσο η θύμησή τους, όσο οι μνήμες είναι ζωντανές, η Τύμπου θα ζει!

Αυτός είναι ο σκοπός δημιουργίας του παρόντος ιστοχώρου. Τίποτα δεν χάνεται παρά μόνο αν πάψουμε να το θυμόμαστε. Έτσι, σε μια προσπάθεια αναζωπύρωσης της μνήμης, δημιουργήσαμε τη σελίδα αυτή στοχεύοντας στη συνεχή τριβή, ενημέρωση και στην καλύτερη οργάνωση των Τυμπιωτών.

Η Τύμπου ζει. Ζει μέσα από τις αφηγήσεις, μέσα από τις φωτογραφίες και τους πίνακες, μέσα από τις συνάξεις των χωριανών, μέσα στο “κάμε Θεέ μου να πάμεν πίσω πριν πεθάνουμε” του παππού και της γιαγιάς μας, μέσα στα μάτια των εγγονιών και των δισέγγονών τους που όταν ρωτηθούν για την καταγωγή τους απαντούν “είμαι που την Τύμπου”.

Οι Τυμπιώτες θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την επιστροφή μας. Μαζί μας οι Τυμπιώτες που πέρασαν και οι Τυμπιώτες που θα έρθουν, δίνουμε τον όρκο που έδωσε κάποτε ο Παντελής Μηχανικός:

“Και τότες | κατάμονος | μέσα στην απέραντη ερημιά | γονάτισα στη γη μου | και της ορκίστηκα ακόμη μια φορά: | “Εγώ θα πιστεύω”.”

Σχολιάστε